พวกท่านสองคนไปผูกติดกันไว้ตลอดชาติเลยดีไหม

พวกท่านสองคนไปผูกติดกันไว้ตลอดชาติเลยดีไหม

“ทำไมยังไม่มีคนมาอีก นี่ หลานสาว เจ้าคงไม่ได้คิดจะให้พวกเราเดินกลับตระกูลเจียงหรอกนะ”

เจียงอี้ยกห่อสัมภาระในมือค้างไว้ครู่หนึ่ง ถึงค่อยหันไปมองด้านหลังของเจียงเจาหวา

รถม้าล่ะ คนรับใช้ล่ะ

หรือว่าจะมีเจียงเจาหวาคนเดียวที่มารับพวกเขา

“ตอนนี้ท่านพ่อไม่ได้ไปเข้าเฝ้ายามเช้าแล้ว ต้องอยู่สำนึกผิดที่บ้าน ส่วนท่านย่าสุขภาพไม่ดี ไม่เหมาะจะออกข้างนอก การที่ข้ามารับพวกท่านในครั้งนี้ ก็นับว่าเห็นแก่ที่เป็นญาติของตระกูลเจียงมากแล้ว ทำไม หรือท่านยังคิดจะให้ข้าช่วยยกสัมภาระให้อีกหรือ”

เจียงเจาหวายิ้ม นางยิ้มได้อย่างสดใสเปล่งปลั่งแท้ ๆ แต่รอยยิ้มนี้กลับทำให้เจียงอี้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“หากพวกท่านไม่อยากกลับตระกูลเจียงก็ตามใจ เชิญตามสบายเถอะ ญาติยากจนมาจากไหนกัน ตัวข้าที่เป็นเสี้ยนจู่อุตส่าห์มารับด้วยตัวเอง พวกท่านไม่สำนึกบุญคุณ ยังจะมาสั่งให้ข้าทำโน่นทำนี่อีก คิดจะสั่งสอนข้าหรือว่าต้องทำอย่างไร”