กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ใครมีตาก็ดูออกว่าเขาปฏิบัติต่อเจียงเจาหวาต่างจากคนอื่น
“คาบแรกก็เรียนยิงธนูเลยหรือ แต่ทำไมเรียนยิงธนูต้องออกไปข้างนอกด้วย ไม่ใช่ว่าต้องสอนทฤษฎีพื้นฐานก่อนหรอกหรือ”
พอไท่ผิงถามขึ้นมา ฟู่เหราก็หัวเราะเบา ๆ พลางลุกขึ้นจากที่นั่ง “เรียนยิงธนูก็ดีออก เทียบกับหลักการยาวเหยียดที่แสนน่าเบื่อแล้ว ข้าชอบออกไปเรียนยิงธนูข้างนอกมากกว่า”
ฟู่เหราพูดพลางเดินตรงไปที่ประตู
“เจียงเจาหวา เชื่อฟังท่านอาจารย์ถึงจะเป็นศิษย์ที่ดีนะ มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ ไปสิ”
ฟู่เหราเลิกคิ้ว เดินมาดึงแขนเจียงเจาหวาพาเดินออกไปข้างนอก
“ข้าผู้นี้ไม่เคยสอนวิชารบบนแผ่นกระดาษ หากจะเรียนก็ต้องลงมือฝึกจริง”
เยี่ยนจิ่งหรี่ตาลง พอเห็นฟู่เหราลากเจียงเจาหวาเดินออกไป เขาก็ก้าวตามออกไปเช่นกัน
ตลอดเวลานั้นเขาไม่ปรายตามองคุณหนูคนอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว ถึงปากจะบอกว่าสอนยิงธนูให้ทุกคน แต่ความจริงแล้วก็มีแต่เจียงเจาหวาอยู่ในสายตา