สวนกลับเหวยป๋ออิง

สวนกลับเหวยป๋ออิง

“ท่านหญิงหรงหัวเพิ่งมาถึงนครฉางอัน ยังไม่รู้ธรรมเนียมในเมืองหลวง คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด นางจึงไม่ต้องรับโทษ”

เหวยป๋ออิงหัวเราะเยาะในใจ

รู้อยู่แล้วว่าเจียงเจาหวาปากคอเราะราย แต่ที่นี่คือสำนักศึกษาสตรี นางเป็นใหญ่ที่สุด ถ้าเจียงเจาหวาไม่เชื่อฟัง ก็ไสหัวออกไปจากสำนักศึกษาสตรีเสีย

ถึงอย่างไรเห็นหน้าเจียงเจาหวาก็ชวนให้หงุดหงิดใจอยู่แล้ว ยิ่งมองก็ยิ่งนึกถึงฮูหยินเสิ่นจนรู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมา

อะไรคือขอเกล้าผมแบกรับตระกูลเหวย อะไรคือชั่วชีวิตนี้จะไม่ยอมแต่งงาน

นางไม่ได้ประเสริฐเลิศเลอถึงขนาดยอมสละความสุขทั้งชีวิตของตัวเองหรอก

ที่นางต้องเดินมาถึงจุดนี้ก็เพราะฮูหยินเสิ่น โดนฮูหยินเสิ่นบีบคั้นทั้งนั้น

ถ้าไม่มีฮูหยินเสิ่น เยี่ยนหนานเทียนมีหรือจะปฏิเสธนาง ป่านนี้นางคงได้เป็นพระชายาเจิ้นเป่ยอ๋องไปนานแล้ว