กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ตงไห่อ๋อง
“เยี่ยนจิ่ง เจ้าอย่าเอาแต่เงียบสิ เจียงเจาหวาไปแล้ว เจ้าจะตามไป หรือจะเอายังไงกันแน่”
เจียงเจาหวาไปได้พักใหญ่แล้ว แต่เยี่ยนจิ่งยังคงยืนนิ่งอยู่ในห้องนอน ไม่พูดไม่จาและไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย
เวลาเยี่ยนจิ่งเป็นแบบนี้ เสิ่นผูอวี้เดาใจเขาไม่ออกที่สุด
เมื่อครู่เยี่ยนจิ่งยังร้อนใจอยากเจอเจียงเจาหวาแทบแย่ แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่รีบร้อนแล้วล่ะ
หรือว่าแค่ได้เห็นหน้าเจียงเจาหวาแวบเดียว ก็ทำให้เยี่ยนจิ่งมั่นใจในเรื่องอะไรบางอย่างได้แล้ว
“แค่นางสบายดีก็พอแล้ว”
แววตาของเยี่ยนจิ่งหม่นลึก พูดประโยคนี้ออกมา ยิ่งทำให้เสิ่นผูอวี้งงหนักเข้าไปอีก “อย่าบอกนะว่าที่เจ้าร้อนรนอยากเจอเจียงเจาหวาขนาดนั้น แค่อยากดูว่านางปลอดภัยดีหรือไม่ หากบอกแต่แรก ข้ามาดูแทนเจ้าก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ”