สวมกอด

สวมกอด

“อย่านะ... อย่า...”

เยี่ยนจิ่งยกมือกุมอกตนเองไว้

หน้าอกของเขาเจ็บปวดแปลบปลาบขึ้นมาเป็นระลอก

ราวกับว่ากระบี่ในความฝันเล่มนั้น ไม่เพียงแทงทะลุอกของเจียงเจาหวา แต่ยังเสียบทะลวงเข้ามาที่อกของเขาเช่นกัน

มันเจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า เหตุใดในความฝันครั้งก่อนๆ เจียงเจาหวาถึงมองเขาด้วยสายตาเจ็บแค้นปนโศกเศร้าแล้วเอ่ยถามเค้นเช่นนั้นทุกครั้ง

ก็เพราะมันเจ็บน่ะสิ

เพราะนางเจ็บปวดเหลือเกิน

ลูกธนูที่ร้ายกาจถึงเพียงนั้น ปักเข้ากลางอกจนปลิดชีพนางไป