อยากออกไปงั้นหรือ เช่นนั้นก็ไปเป็นอนุภรรยาให้ท่านพ่อของข้าสิ

อยากออกไปงั้นหรือ เช่นนั้นก็ไปเป็นอนุภรรยาให้ท่านพ่อของข้าสิ

“เฝิงกงกง เหตุใดท่านถึงมาด้วยตัวเองเล่าเจ้าคะ”

เมื่อประตูของกองในเปิดออก หมัวมัวผู้ดูแลเห็นเฝิงกงกงมาด้วยตัวเองก็ใจหวิววาบ รีบปั้นหน้าประจบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับทันที

หมัวมัวในกองในพวกนี้ล้วนเป็นคนเก่าคนแก่ในวัง ย่อมจำเฝิงกงกงได้เป็นอย่างดี

ด้วยความที่พวกนางอายุมากแล้วแต่กลับต้องถูกส่งมาตกระกำลำบาก คอยควบคุมสั่งสอนพวกสตรีในกองใน นิสัยของหมัวมัวเฒ่าเหล่านี้จึงมีแต่ความปากร้ายใจคอคับแคบ เอะอะก็ด่าทอตบตีพวกผู้หญิงอยู่เสมอ

พอนักโทษหญิงพวกนั้นเห็นหมัวมัวยิ้มประจบจนหน้าบานเป็นดอกไม้บานให้เฝิงกงกง ต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก คิดในใจว่าวันนี้คงมีคนใหญ่คนโตมาเป็นแน่

หวังเหมยยืนอยู่ข้างหน้าสุด นางมองเห็นสีหน้าท่าทางของหมัวมัวเฒ่าได้อย่างชัดเจน ในใจมีเสียงหนึ่งคอยกระซิบเตือนไม่หยุดว่าโอกาสมาถึงแล้ว นางต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้

“โอ๊ย!”

สิ้นความคิดนั้น ร่างกายของหวังเหมยก็ขยับไปไวกว่าสมองเสียแล้ว