กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ข้าผู้เป็นอ๋องรอไม่ไหวแล้ว
ยามได้พบเยี่ยนหนานเทียนอีกครั้ง ฮูหยินเสิ่นก็รู้สึกประหม่าลนลานอยู่บ้าง
สายตาที่เยี่ยนหนานเทียนมองนางนั้น ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวยิ่งนัก
แม้ว่าตอนนี้นางจะคิดได้แล้วว่าไม่จำเป็นต้องมัวมารักษาความบริสุทธิ์จอมปลอมเพื่อคนพรรค์อย่างเจียงเฮ่อ
แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นแม่คนแล้ว ย่อมไม่อาจมีความสัมพันธ์ยืดเยื้อคาราคาซังกับเยี่ยนหนานเทียนจนทำเรื่องที่เกินเลยขอบเขตออกไปได้อีก
“ฮูหยินเสิ่น”
พอเห็นใบหน้าดวงน้อยของฮูหยินเสิ่นเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดขาว สลับไปมาจนในที่สุดก็คล้ายกับตัดสินใจเรื่องสำคัญได้ เยี่ยนหนานเทียนจึงหรี่ตาลง แล้วก้าวประชิดเข้าไปข้างหน้านางอีกสองสามก้าว
“ท่านอ๋องเจิ้นเป่ย หม่อมฉันมีเรื่องอยากจะพูดกับพระองค์เพคะ เป็นเรื่องเกี่ยวกับหว่านเฟิง หลายวันมานี้ ขอบคุณยิ่งที่พระองค์ทรงช่วยดูแลหว่านเฟิง หม่อมฉันสำนึกในบุญคุณยิ่งนัก”