คนอย่างเยี่ยนจิ่งคิดจะเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

คนอย่างเยี่ยนจิ่งคิดจะเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“แต่มันจะได้ผลจริงหรือลูก แม่กลัวแต่ว่าจะพลอยทำให้ชื่อเสียงของเจ้าต้องมัวหมองไปด้วย”

ฮูหยินเสิ่นกำผ้าเช็ดหน้าแน่น ยังคงวางใจไม่ลง

อีกปีเดียวหว่านเฟิงก็จะเข้าพิธีสวมกวานแล้ว ถึงตอนนั้นก็ควรจะเริ่มดูตัวหาหญิงสาวเพื่อหมั้นหมายได้แล้ว

เมื่อก่อนขาของเขาไม่ดี เรื่องแต่งงานถึงได้ล่าช้าออกไป แต่ตอนนี้เขาได้รับความโปรดปรานจากโอรสสวรรค์ ซ้ำยังได้เข้ารับราชการเป็นขุนนาง การหาคู่ครองย่อมต้องง่ายกว่าเมื่อก่อนแน่

หากยังพัวพันคาราคาซังกับจวนซือนานป๋ออยู่อย่างนี้ นางกลัวเหลือเกินว่าจะยิ่งไม่มีหญิงสาวจากตระกูลดี ๆ คนไหนยอมแต่งให้หว่านเฟิง

“ท่านแม่ หลายปีมานี้ลูกนอนติดเตียงอยู่ตลอด เมืองหลวงมีข่าวลืออะไรบ้างที่ยังไม่เคยพูดกัน หากลูกมัวแต่สนใจข่าวลือพวกนั้น ลูกคงไม่มีวันนี้หรอกขอรับ”