แค่เจ้าเป็นคนพูด ข้าก็เต็มใจทั้งนั้น

แค่เจ้าเป็นคนพูด ข้าก็เต็มใจทั้งนั้น

“ข้าต้มน้ำแกงสาลี่หิมะมาให้อีกแล้ว วันนี้เป็นครั้งสุดท้าย ต่อไปข้าจะไม่มารบกวนเจ้าอีก”

โจวฉือก้มหน้าลงเล็กน้อยพลางยื่นหม้อดินเผาให้เฝ่ยชุ่ย

เขากลัวว่าหากตนยังคงจ้องมองเจียงเจาหวาต่อไป จะเผลอเผยความรู้สึกออกมามากเกินไปจนทำให้นางลำบากใจ

“โจวฉือ เจ้าคิดว่าตัวเองทำงานให้ตระกูลเจียงน้อยเกินไป จนไม่คู่ควรจะรับค่าตอบแทนมากมายที่ตระกูลเจียงจ่ายให้ใช่หรือไม่”

เจียงเจาหวาจ้องมองโจวฉือ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าเขา

โจวฉือเม้มริมฝีปาก ทุกย่างก้าวที่เจียงเจาหวาเดินเข้ามาหา ล้วนทำให้หัวใจของเขาไหวระริก

เขารู้ดีว่าควรอยู่ให้ห่างจากเจียงเจาหวา แต่สองขากลับไม่ยอมฟังคำสั่งเอาเสียเลย

“ข้า...” โจวฉือเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเล็กของเจียงเจาหวาที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ริมฝีปากขยับราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง