สะใจแท้

สะใจแท้

“หลินปินใช่ไหม เจ้าว่ายังไงล่ะ”

เจียงเจาหวายิ้มกึ่งไม่ยิ้ม ส่วนหลินปินทรุดลงไปนั่งแหมะอยู่กับพื้นราวกับโคลนเหลวกองหนึ่ง

หน้าเขาซีดเผือด แขนขาอ่อนแรงไม่มีเรี่ยวแรง ในใจร้อนรนคิดหาทางรอดไม่หยุด

จบเห่แล้ว คราวนี้เขาจะทำยังไงดี

ทั้งทำบัญชีปลอม ทั้งฮุบเงินไปมากขนาดนั้น เขาต้องโดนส่งตัวให้ทางการแน่

แต่ตลอดหลายปีมานี้ เงินที่เขาฮุบเอาไว้ ส่วนใหญ่ไม่ได้เก็บไว้ที่ตัวเองเสียหน่อย แต่เอาไปประเคนให้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงหมดแล้ว

ตอนนี้เจียงเจาหวามาเอาเรื่อง เขาไม่มีทางยอมแบกรับความผิดไว้คนเดียวเด็ดขาด

“ยังจะมีอะไรต้องพูดอีก เจ้าหลินปินนี่ทำบัญชีปลอม ยักยอกเงินในร้าน ส่งตัวไปให้ทางการเลยสิ!”

“จริงด้วย คนทรยศกินบนเรือนขี้รดบนหลังคาแบบนี้ ไม่ส่งทางการ จะเก็บไว้ฉลองปีใหม่หรือไง!”