กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เสียจนหมดตัว
“เจ้าถึงกับกล้าตีผู้หญิงเหรอ ข้าจะสู้ตายกับเจ้า!”
ใบหน้าของเมิ่งเหยาบาดเจ็บ ทำให้ความอัดอั้นตันใจที่นางทนเก็บไว้ตลอดช่วงที่ผ่านมาถึงคราวระเบิดออกมาจนหมด
นางพุ่งเข้าไปตรงหน้าเจียงหว่านโจว ทั้งข่วนทั้งขย้ำใส่เขาไม่ยั้ง
เพราะไว้เล็บยาว อีกทั้งรอยแผลบนหน้าของเมิ่งเหยายังทำให้เจียงหว่านโจวตกตะลึงไปวูบหนึ่ง เขาจึงไม่ทันระวัง ถูกเล็บยาวของนางข่วนจนหน้าฉีก มีรอยเลือดเป็นทางยาวขึ้นบนใบหน้าหลายรอย
“ซี๊ด” เจียงหว่านโจวเจ็บจนต้องสูดปาก มือใหญ่คว้าข้อมือของเมิ่งเหยาไว้แน่นแล้วตวาดลั่น “เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!”
“ใช่ ข้าเป็นบ้า ข้าทนอยู่ลำบากกัดก้อนเกลือกินกับเจ้าจนเป็นบ้าไปแล้ว! เจ้าไม่สงสารข้าก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงกับลงไม้ลงมือกับข้า เจ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้างไหม!”
สีหน้าของเมิ่งเหยาดูดุร้ายและบิดเบี้ยวไปหมด
ท่าทางร้ายกาจใจแคบแบบนี้ เจียงหว่านโจวไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เขาจึงได้แต่อึ้งงันไป