ความพังทลายของเจียงหว่านซิน

ความพังทลายของเจียงหว่านซิน

“ที่พระสนมเจียผินตรัสนั้น หม่อมฉันไม่เข้าใจเพคะ”

จ้าวซิวหรงหน้าขาวซีดเผือด สายตาจ้องเขม็งไปที่หลิงหลงในอ้อมแขนของเจียผิน

หลิงหลงอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่าย ทำให้จ้าวซิวหรงกลัวเหลือเกินว่านางจะทำอะไรลูก

“พวกเจ้าถอยออกไปก่อน ตำหนักนี้มีเรื่องจะคุยกับน้องหญิง” เจียผินยิ้มบาง ๆ พลางหยอกล้อหลิงหลงในอ้อมแขน

เจียผินอุ้มเด็กไม่เป็น หลิงหลงจึงรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัวจนดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมอก

อาจเป็นเพราะกลิ่นอายรอบตัวเจียผินดูดุดันเกินไป หลิงหลงเลยเบะปาก ยื่นมือน้อย ๆ ขอให้จ้าวซิวหรงอุ้ม

“พระสนมเจียผิน ท่านอย่าให้มันเกินไปนักเลยเพคะ องค์หญิงหลิงหลงเป็นทายาทองค์เล็กสุดของฝ่าบาท ต่อให้ท่านจะเป็นที่โปรดปรานจนครองวังหลัง หากองค์หญิงน้อยเป็นอะไรขึ้นมา ฝ่าบาทก็ต้องทรงเอาเรื่องแน่เพคะ”

หมัวมัวข้างกายจ้าวซิวหรงพูดขึ้น พลางมองหลิงหลงด้วยความกังวลใจ

คำพูดประโยคนี้แทบจะเรียกว่าเป็นการขู่ได้เลย