กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
วานนี้บุปผาเช้าต้องแสงอัสดง วันนี้บุปผาเย็นสั้นดั่งเห็ดรา
“หรูอวี้ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” ผู้นำตระกูลเวินประคองกอดเวินหรูอวี้ไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด
เขากลัวเหลือเกินว่าเวินหรูอวี้จะมีอะไรผิดปกติไปอีก กลัวว่าการฟื้นขึ้นมานี้จะเป็นเพียงอาการดีวูบก่อนสิ้นใจ
เขาไม่อาจทนรับความปวดร้าวใจหากหรูอวี้เป็นอะไรไปได้อีกแล้ว
แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ
“ท่านพ่อ ลูกไม่เป็นไรขอรับ หลายปีมานี้ทำให้ท่านต้องเป็นห่วงแล้ว” เวินหรูอวี้ส่ายหน้า เขามองผู้นำตระกูลเวินแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับมาหยุดที่เจียงเจาหวาอีกครั้ง
ไม่ได้เจอกันห้าปี เด็กสาวเติบโตขึ้นมาก รูปโฉมงดงามเพริศพริ้งสะกดสายตายิ่งกว่าเดิม ทั้งนิสัยใจคอก็ยิ่งยากจะคาดเดา