กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ไอดีหลักพังแล้ว ก็ปั้นไอดีใหม่
“หว่านซิน ลายมือเจ้าเขียนได้งดงามถึงเพียงนี้ ทั่วทั้งนครฉางอัน คงไม่มีคุณหนูตระกูลสูงคนไหนเทียบเจ้าได้อีกแล้ว”
เฮ่อหนานสิงชอบดูลายมือของเจียงหว่านซิน นางจึงเขียนสมุดคัดอักษรให้เขาเล่มหนึ่ง
พอรับสมุดคัดอักษรมาถือไว้ เฮ่อหนานสิงก็มองด้วยความชื่นชมเต็มสองตา
จวนเฟิ่งกั๋วกงเดิมทีเป็นตระกูลแม่ทัพฝ่ายบู๊ ทว่าพอมาถึงรุ่นของเฮ่อเหวินอวิ๋น เขากลับไม่ชอบทางบู๊ แต่ชอบทางบุ๋น
นอกจากนี้ เขายังไม่เหมือนบัณฑิตทั่วไป เพราะไม่ชอบบทความนโยบายปกครองบ้านเมืองยาวเหยียด และไม่ชอบเทศนาสั่งสอน เขากลับชอบบทกวีพรรณนาลมจันทร์รักใคร่ และชอบบทลำนำหวานซึ้งมากกว่า
ด้วยเหตุนี้ เขาถึงได้หลงใหลเจียงหว่านซินนักหนา เพราะบทกวีและลำนำที่เจียงหว่านซินแต่ง ล้วนถูกจริตเฮ่อหนานสิงไปเสียทุกบท