กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ข้าพึงใจในตัวเจ้า
“รับผิดชอบหรือเพคะ”
ฮูหยินเสิ่นเบิกตาสวยมองเขม็ง
เยี่ยนหนานเทียนพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรกัน
จะให้นางรับผิดชอบ นางจะไปรับผิดชอบอะไรได้
นางรับผิดชอบไม่ไหวเสียหน่อย
แต่พอสบสายตาของเยี่ยนหนานเทียนเข้า ฮูหยินเสิ่นก็รู้สึกว่าหากตนยังขืนพูดต่อ วันนี้นางคงอย่าหวังว่าจะได้ก้าวออกจากจวนเจิ้นเป่ยอ๋องเลย
“แค่ก”
คิดพลางฮูหยินเสิ่นก็กระแอมไอเบา ๆ สายตาหลบวับไปมา ไม่ยอมมองหน้าเยี่ยนหนานเทียนตรง ๆ
“ท่านอ๋อง หลายวันก่อนไทเฮาประทานสร้อยข้อมือปะการังบูรพาประดับโมราให้หม่อมฉันเส้นหนึ่ง หม่อมฉันยังไม่เคยใส่เลยเพคะ ยังใหม่เอี่ยมอยู่ สร้อยข้อมือเส้นนี้เปล่งประกายงดงาม ว่ากันว่าสวมใส่แล้วช่วยบำรุงร่างกาย มิสู้หม่อมฉันมอบสร้อยข้อมือเส้นนี้ให้ท่านอ๋อง วันหน้าหากท่านอ๋องมีคนที่พึงใจ จะได้นำไปมอบให้ต่อเพคะ”