ความชอบใหญ่หลวงนัก สู้แต่งตั้งเป็นเสี้ยนจู่เลยดีกว่า

ความชอบใหญ่หลวงนัก สู้แต่งตั้งเป็นเสี้ยนจู่เลยดีกว่า

“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ พระพันปีหลวงโปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิไท่จงยังคงนิ่งเงียบ เหล่าขุนนางจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง หวังหลิงกับขุนนางกลุ่มที่ส่งเสียงโหวกเหวกเมื่อครู่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว

พวกเขารู้อยู่แล้วว่าไทเฮาต้องเข้าข้างเจียงเจาหวา แต่ไม่คิดเลยว่าพระนางจะเสด็จมาถึงท้องพระโรงจินหลวนด้วยพระองค์เอง

เมื่อนึกถึงชื่อเสียงอันเกรียงไกรของไทเฮาที่เคยกอบกู้สถานการณ์วิกฤตไว้ก่อนที่จักรพรรดิไท่จงจะขึ้นครองราชย์ เหล่าขุนนางก็พากันหวาดกลัวขึ้นมาในใจ

“ฮ่องเต้ อ้ายเจียแค่อยากจะถามใต้เท้าหวังดูสักคำ ว่าเขาหมายความว่าเจาหวาเป็นพวกเดียวกับพวกกบฏงั้นหรือ หากเป็นอย่างที่ใต้เท้าหวังว่าจริง เช่นนั้นการที่เจาหวาเผาหอวั่งชุน นางคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง ถึงไม่รู้ว่าทำแบบนี้จะนำความสงสัยมาสู่ตนเอง?”

ไทเฮาใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา แล้วหันไปมองหวังหลิงด้วยสีหน้าดุดัน