ยืนฟังคนรักอยู่ข้างนอก

ยืนฟังคนรักอยู่ข้างนอก

“เจียโหรว เจ้าเป็นคนรู้กาลเทศะที่สุดและเห็นแก่ส่วนรวมที่สุดมาตลอด อัครมหาเสนาบดีหลินนั้นพวกเราล่วงเกินไม่ได้จริง ๆ เลยจำต้องให้เจ้าลำบากใจ เรื่องนี้ข้าจะไม่ให้ท่านแม่รู้ เจ้าวางใจเถอะ ทางหว่านซินข้าก็จะปิดไว้เหมือนกัน”

สายตาของหลินเจียโหรวยังคงจ้องเขม็งมาที่เขา เจียงเฮ่อถูกจ้องจนรู้สึกผิดในใจ เลยตัดใจหันตัวหลบ ไม่มองหน้านางเสียเลย

ช่วงนี้แม้จะผ่านไปยาก แต่ขอแค่ผ่านพ้นไปได้ เขาจะไม่ยอมให้ฮูหยินเสิ่นกับจวนจงอี้โหวได้อยู่อย่างสงบสุขแน่

หรือถ้าคิดในอีกมุม การให้หลินเจียโหรวยอมทอดกายให้อัครมหาเสนาบดีหลินก็นับเป็นเรื่องดีเหมือนกัน อย่างน้อยนางก็คอยเอาใจให้อัครมหาเสนาบดีหลินมีความสุขได้ และช่วยพูดจาดี ๆ ให้เวลาทำงาน ขอเพียงอัครมหาเสนาบดีหลินพอใจ ก็ย่อมตกลงตามที่หลินเจียโหรวร้องขอ

“ท่านจะใจดำอำมหิตถึงเพียงนี้จริงหรือ ถึงกับจะส่งข้าไปให้ชายอื่นเนี่ยนะ!”