กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
สาดขี้รดตัวล้างสมองเสียบ้าง
“อย่าเข้ามานะ ช่วยด้วย!”
เยี่ยนหย่งเกอไปเชิญฮูหยินผู้เฒ่าเกาออกหน้า อีกไม่กี่วันเจียงหว่านซินก็คงถูกปล่อยตัวแล้ว
ซ้ำยังมีเส้นสายของลู่จื่อคุนอยู่อีกชั้น สิงฟ่างจึงสั่งให้ผู้คุมจัดห้องขังเดี่ยวให้เจียงหว่านซิน รอบข้างจึงไม่มีนักโทษคนอื่นเลย
บรรยากาศเงียบกริบ พองูตายถูกโยนเข้าไปในห้องขัง ร่างของพวกมันก็กระตุกสั่น ทว่าในสายตาของเจียงหว่านซิน กลับมองเห็นเป็นงูตัวเขื่องสองตัวกำลังเลื้อยเข้ามาหานางไม่หยุด
นางแนบแผ่นหลังชิดกำแพง แววตาเปี่ยมด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เสียงกรีดร้องดังลั่นคุก ด้วยความตระหนกตกใจอย่างรุนแรง นางก็ตาเหลือกแล้วหมดสติไปทันที
ลู่จื่อคุนเดินตรงเข้าไปตั้งแต่ชั่วพริบตาที่เสียงร้องของนางดังขึ้นแล้ว
พอยืนอยู่ตรงด้านข้างกำแพงนอกห้องขัง เขาก็มองเห็นสภาพของเจียงหว่านซินในตอนนี้ได้อย่างชัดเจน
พอเห็นนางตกใจจนสลบเหมือดไป องครักษ์ก็เหลือบมองลู่จื่อคุนอย่างระมัดระวัง ในใจเริ่มนึกสงสัยขึ้นมา