พบองค์หญิงไท่ผิง

พบองค์หญิงไท่ผิง

บนถนนใหญ่มีเสียงผู้คนจอแจอื้ออึง แต่พอพ้นจากถนนเส้นนั้นมา ก็ราวกับถูกปลดม่านหมอกแห่งความคึกคักออกไป บรรยากาศจึงดูเงียบเหงาลงถนัดตา

ทางตะวันตกของเมืองไม่ค่อยมีผู้คน เงียบสงบมาก ยามเดือนสามที่ไร้แสงแดดส่อง อากาศยังคงมีความเย็นยะเยือกอยู่บ้าง

ขณะเดินไปตามถนน สายลมพัดชายกระโปรงของเจียงเจาหวาพลิ้วไหว แต่งแต้มสีสันอันงดงามให้กับทิวทัศน์อันเงียบเหงา

เฝ่ยชุ่ยคอยประคองเจียงเจาหวา พลางมองทิวทัศน์อันคุ้นตาทางตะวันตกของเมืองด้วยความประหลาดใจ นางอยากจะถามเจียงเจาหวาว่าเหตุใดถึงรู้ว่าเดินตัดผ่านถนนเส้นนี้จะใกล้กว่า แต่ก็ทำได้เพียงอ้าปากค้างแล้วไม่ได้พูดอะไรออกมา

ด้วยความเป็นสาวใช้ การพูดมากย่อมเป็นข้อห้ามใหญ่ เรื่องนี้นับว่าเฝ่ยชุ่ยรู้ความอยู่ไม่น้อย

“คุณหนูเจ้าคะ รีบดูเร็วเจ้าค่ะ นั่นไม่ใช่...”