นอนป่วยอยู่ดี ๆ ในบ้าน เคราะห์ใหญ่ก็หล่นใส่หัว

นอนป่วยอยู่ดี ๆ ในบ้าน เคราะห์ใหญ่ก็หล่นใส่หัว

“ท่านขุนนางทั้งสองเป็นอะไรไป ลุกขึ้นมาพูดจาเถอะ”

กัวเฉินกับกวนถงส่งเสียงดังไปหน่อย จักรพรรดิไท่จงจึงนวดหน้าผากแล้ววางฎีกาลง

อันเต๋อลู่ค้อมเอวรีบเข้าไปพยุงกัวเฉินกับกวนถง ทว่ายังไม่ทันไร ขันทีน้อยคนหนึ่งก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา คุกเข่าลงกับพื้นแล้วทูลรายงานว่า

“ทูลฝ่าบาท ทางสำนักหมอหลวงแจ้งมาว่าหยางต้าเสวียซื่อล้มป่วยหนักขอรับ เมื่อครึ่งจิบชาก่อน ใต้เท้าหยางฝ่ายบันทึกประวัติศาสตร์พาหมอหลวงไปเกินครึ่งสำนัก เขาทำไปก่อนโดยพลการแล้วฝากความไว้ว่า รอให้หมอหลวงตรวจรักษาหยางต้าเสวียซื่อเสร็จแล้ว จะรีบเข้าวังมาทูลขอรับโทษพ่ะย่ะค่ะ”

ขันทีน้อยวิ่งมาจากสำนักหมอหลวงอย่างเร่งรีบ ระหว่างทางถึงกับสะดุดล้มไปสองตลบ

พอได้ยินแบบนั้น อันเต๋อลู่ก็เบิกตากว้าง นึกในใจว่าแย่แล้วสิ หยางเจิ้งอี่ถึงกับป่วยหนักเชียวหรือ

แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร ตาแก่คนนั้นร่างกายแข็งแรงมาตลอดไม่ใช่หรือ หากเขาเป็นอะไรขึ้นมา ขุนนางทั้งราชสำนักคงได้แตกตื่นกันวุ่นวายแน่