จวงรุ่ยเจ๋อ

จวงรุ่ยเจ๋อ

ไอเย็นทั่วร่างไม่ได้คอยกัดกินหัวใจและปอดอยู่ตลอดเวลาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เยี่ยนจิ่งก้มมองเจียงเจาหวาที่หน้าซีดเผือด แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อนขึ้นมารำไร

“เยี่ยนจิ่ง?”

เสิ่นผูอวี้สะดุ้ง ตกตะลึงมองเยี่ยนจิ่งที่กำลังอุ้มเจียงเจาหวาอยู่

เขานึกว่าเยี่ยนจิ่งจะเหวี่ยงเจียงเจาหวาทิ้งลงพื้นทันทีเสียอีก แต่เยี่ยนจิ่งกลับไม่มีท่าทีจะทำอย่างนั้นเลยสักนิด

อยู่ข้างกายเยี่ยนจิ่งมานานหลายปี เสิ่นผูอวี้รู้ดีว่าอีกฝ่ายรักความสะอาดเข้าขั้นผิดปกติ ถึงขนาดที่ต้องล้างมือแทบจะทุกครู่ทุกยาม

เสิ่นผูอวี้รู้แก่ใจว่าเรื่องในตอนนั้นสร้างบาดแผลให้เยี่ยนจิ่งมากเกินไป จนกลายเป็นปมฝังใจในวัยเด็ก หลายปีมานี้ต่อให้เป็นเขาเองที่อยากเข้าใกล้ ก็ยังถูกเยี่ยนจิ่งรังเกียจและกันท่าอยู่เสมอ

เป็นอะไรไป หรือว่าพิษไอเย็นถูกสะกดไว้ได้ เลยทำให้เยี่ยนจิ่งเผลอใจลอยไปชั่วขณะ

“มาดูนางหน่อย ข้าไม่ยอมให้นางเป็นอะไรไปเด็ดขาด”