ร้ายกาจงั้นหรือ? ก็ใช่ไง พวกเจ้าบอกเองว่าข้าเป็นหญิงร้ายกาจ

ร้ายกาจงั้นหรือ? ก็ใช่ไง พวกเจ้าบอกเองว่าข้าเป็นหญิงร้ายกาจ

“น้องสาว...มะ...ไม่ร้องนะ”

เจียงเจาหวาร้องไห้จนขอบตาแดงก่ำ แม้เจียงหว่านอี้จะสติปัญญาบกพร่อง แต่เขาก็รักและเอ็นดูน้องสาวคนนี้จากใจจริง

เพราะเพิ่งตกลงมาจากต้นไม้ เนื้อตัวของเจียงหว่านอี้จึงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดิน มีเพียงแขนเสื้อเท่านั้นที่ยังพอสะอาดอยู่บ้าง

เขายกมือขึ้นมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ คล้ายอยากจะช่วยซับน้ำตาให้เจียงเจาหวา

มือของฮูหยินเสิ่นตบไหล่เจียงเจาหวาเบา ๆ สายตามองดูลูกทั้งสองของตนด้วยความอ่อนโยน

“มะ...ไม่ร้อง”

เจียงเจาหวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำราวกับกระต่ายตัวน้อย

เจียงหว่านอี้คล้ายกลัวว่าเจียงเจาหวาจะรังเกียจตน มือที่ยกขึ้นมาจึงค่อย ๆ ลดต่ำลง

“พี่รอง”