เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ประตูหอคุมมนุษย์เปิดอ้าอยู่เช่นนั้น
โซ่เหล็กขาดกองอยู่บนพื้น ตัวล็อกยังแผ่ไอเย็นออกมา
อัจฉริยะสวรรค์เผ่ามนุษย์หลายพันคนกรูออกมาจากหอ หน้าตามอมแมม เต็มไปด้วยบาดแผล รอยตรวนที่ข้อมือข้อเท้ายังไม่จางหาย
พวกเขายืนอยู่บนลานนอกหอ มองหน้ากันไปมา บนใบหน้าทุกคนมีสีหน้าเดียวกัน—งง
“เกิดอะไรขึ้น?” ชายผอมสูงที่ใส่เสื้อผ้าฝ้ายสีเทาแขนสั้นเกาหัวท้ายทอย “พวกมัน...ปล่อยพวกเรา?”
ชายร่างใหญ่ที่ใส่ชุดกระชับสีเขียวอมฟ้าข้าง ๆ เขา คิ้วขมวดเป็นปม: “ไม่น่าใช่สิ ข้าฝันอยู่หรือเปล่า? ใครตบข้าทีสิ?”
ชายผอมสูงเงื้อมือตบเข้าหนึ่งฉาดดังเพี้ยะ
ชายร่างใหญ่กุมหน้า ชะงักไปสามลมหายใจ จากนั้นดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นทันที: “ให้ตายเถอะ! ไม่ใช่ฝันจริง ๆ ด้วย! พวกมันปล่อยพวกเราแล้ว!”
“แล้วพวกมันอยู่ไหน?!” นักบำเพ็ญหญิงชุดยาวสีขาวเขย่งปลายเท้ามองไปรอบ ๆ “เมื่อกี้ที่ประตูยังมีทหารยามเต็มไปหมด!”