กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ทรัพยากรหมดเกลี้ยงแล้ว ถึงเวลาออกไปหาทรัพยากรแล้วสินะ”
เขาเดินไปถึงประตูถ้ำที่พำนัก ยกมือกดลงบนประตูหิน
ประตูหินค่อย ๆ เปิด แสงแดดจ้าไหลทะลักเข้ามา เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย
ข้างนอกเป็นป่าทึบรกร้าง หญ้าสูงกว่าคน ลมพัดมาเป็นคลื่นสีเขียวซัดส่าย
“หกปีแล้วสินะ”
“ข้างนอกคงลืมผมไปหมดแล้วมั้ง”
เขาแสยะยิ้ม รอยยิ้มกวน ๆ จาง ๆ
“คงคิดว่าผมหนีออกมาไม่ได้ตลอดไปแล้วล่ะ”
เขาก้าวออกจากถ้ำ รองเท้าบูตเหยียบลงบนดินร่วน
“หาที่สืบข่าวก่อนดีกว่า”