กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อย่าเลย——!”
เสียงร้องของเสียเจวี๋ยฉีกฟ้าไปครึ่งหนึ่ง
คนสี่หมื่นตะลึงพร้อมกัน ราวกับถูกวิชาตรึงร่างตรึงไว้กับที่
สี่สิบจิง
สี่สิบจิงเลยนะ!
ให้ตายเถอะ กระโดดลงไปแบบนั้นเลยเหรอ? ลงไปจริง ๆ!!
เสียเจวี๋ยเป็นคนแรกที่พุ่งไปถึงขอบผา หางกระแทกเข้าไปในหินอย่างแรง ลำตัวโผล่ออกไป แล้วคำรามใส่หมอกพิษสีเขียวเข้มที่กำลังปั่นป่วน: “เซียวหมิง!! แกไต่ขึ้นมาเดี๋ยวนี้!! ถ้าแกตาย เงินสี่สิบจิงของข้าจะไปทวงกับใคร!!”
จูเยวี่ยก็ลอยไปถึงขอบผาเช่นกัน ขาทั้งแปดของเธอแตะพื้นเบา ๆ ผมยาวสีเงินขาวถูกพัดปลิว เธอไม่ตะโกน แต่สายตากลับจ้องเขม็งลงไปใต้หน้าผา ค้นหาทีละนิ้วทีละนิ้ว
ชายฉกรรจ์เผ่าสายฟ้าเสียงดังกระหึ่มราวฟ้าร้อง: “เขาบ้าไปแล้วหรือ? กระโดดลงไปจริง ๆ เหรอ?”