กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู่สุ่ยยืนอยู่กับที่ หนังหน้ากระตุกเหมือนคนเป็นลมชัก
ไพร่พลที่บอบช้ำกว่าพันคนข้างหลังมัน ต่างก็สภาพโทรมมอมแมม มองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากก่อน
“พี่กู่สุ่ย...”
ทหารน้อยเผ่ากระดูกที่ผอมราวกับไม้ไผ่ โครงกระดูกทั้งตัวสั่นสะท้าน
“เรา... เราจะตามต่อไหม?”
กู่สุ่ยฟาดฝ่ามือเข้าที่ท้ายทอยมันทันที
“ตามพ่อแกสิ! แกตามทันรึไง?!”
“หมอนั่นใช่วิชาก้าวเท้าขั้นที่แปด! ขั้นที่แปด! แกจะเอาอะไรตาม? เอาขาสั้นๆ สองขอนั่นรึไง?”
ทหารน้อยร่างผอมเหมือนไม้ไผ่กุมหัว อย่างน้อยใจ: “แต่... แต่มันสี่สิบจิงนะ...”