เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อันดับหนึ่งร้อยห้า
รูปเคารพเทพองค์นั้นทั้งองค์เป็นสีน้ำเงินเข้ม ราวกับก้อนหานปิงทะเลลึกที่ถูกแช่แข็งมาหลายร้อยล้านปี มันไม่ได้ลงมือ เพียงลืมตาขึ้น
พอดวงตาคู่นั้นลืมขึ้น อากาศรอบตัวซูหลินก็แข็งค้างในทันใด เสียงทั้งหมดในฟ้าดินราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นคว้าไว้แน่นแล้วบีบดับ ความเงียบงันราวความตาย เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก เงียบงันที่บดขยี้แก้วหู
แล้ว—เสียงร้องของวาฬก็ดังขึ้น
เสียงนั้นดังมาจากส่วนลึกภายในร่างของรูปเคารพเทพ ทุ้มต่ำ ไกลโพ้น หนาวเหน็บ ราวกับมหาสมุทรโบราณทั้งผืนกดลงมาเหนือศีรษะเขา แก้วหูของซูหลินปูดขึ้น เลือดไหลลงตามรูหู ม่านแสงเจ็ดสีรอบตัวเขาเหมือนถูกแรงมหาศาลจากทะเลลึกบดขยี้ ฉึก ฉึก ฉึก—รอยร้าวแผ่กระจายอย่างบ้าคลั่ง
เขาทั้งคนราวกับถูกเสายักษ์ที่มองไม่เห็นตอกตรึงไว้กับที่ ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว
บนแท่นหิน ใบหน้าของเซียวเลี่ยซีดลง "เขาหยุดแล้ว! นี่เป็นครั้งแรกที่เขาหยุด!"
เสียงของเซียวเสวี่ยก็สั่นเช่นกัน "อันดับหนึ่งร้อยห้า...รูปเคารพเทพองค์นั้นคือ 'เจ้าแห่งวาฬห้วงเหว'...ในยุคโบราณ เสียงร้องของมันเพียงครั้งเดียวก็สั่นสะเทือนจนเส้นชีพจรวิญญาณของโลกน้อยทั้งใบแตกสลาย!"
พัดขนนกของจื่อเยวี่ยเอ๋อหยุดสนิท "เกราะป้องกันขั้นที่ห้า...ก่อนหน้านี้ต้านได้หมด แต่เมื่อเผชิญกับรูปเคารพเทพอันดับ 105 ก็เริ่มไม่พอใช้แล้ว"