กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในใจจี้ยวนรู้สึกว่าชะตาตัวเองขมขื่นเหลือเกิน
เขามีชีวิตมาแปดหมื่นปี ครั้งแรกที่รู้สึกคับข้องใจได้ขนาดนี้
พิธีบูชาโลหิตหมื่นอสูรใช้หมดแล้ว หัวใจราชันอสูรบรรพกาลก็ยังระเบิด ฝูงอสูรห้าหมื่น การเพิ่มพลังร้อยเท่า แล้วผลล่ะ?
ถูกหมัดอสนีขั้นที่สี่ของอีกฝ่ายหมัดเดียว ระเหยจนเหลือแค่พันกว่าตัว
ตอนนี้พันกว่าตัวนั้นยังหดตัวสั่นอยู่ริมเวทีประลอง ราวกับนกกระทา
เขายังมีไม้ตายอะไรเหลืออีกล่ะ? เขาเผาโลหิตแก่นแท้ตัวเองจนเกือบแห้งแล้ว
แทบจะกำไม้เท้าเวทมนตร์ไว้ไม่อยู่ ในหัวมีเพียงความคิดเดียว: ให้ตายเถอะ นี่มันอสูรอะไรกันแน่?
ซูหลินเห็นเขาไม่พูด ก็เอียงหัว: «ไม่พูด? งั้นก็แปลว่าไม่มีแล้วสิ?»
«พวกเจ้าก็ไปดีๆ เถอะ»
เขายกหมัดขวาขึ้น