กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ร่างของซูหลินเพิ่งพุ่งออกไปได้สามก้าว ส่วนโค้งสีทองใต้ฝ่าเท้ายังไม่ทันระเบิด ก็แข็งค้างขึ้นมาทันที
ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากขยับ
แต่มีคนกดเขาไว้
อู๋เสวียนไม่รู้ว่าลงมาอยู่ตรงหน้าห่างเขาแค่สามจั้งตั้งแต่เมื่อไร ชายเสื้อคลุมขาด ๆ สั่นไหวเบา ๆ ดวงตาที่เต็มไปด้วยหมอกใต้หมวกคลุมศีรษะ ในที่สุดก็เผยแสงออกมาเสี้ยวหนึ่ง แสงนั้นราวกับไฟผี เย็นยะเยือกจนขนหัวลุก
“ข้าบอกให้เจ้าไปหรือ?”
เสียงเบาหวิว ราวใบไม้ใบหนึ่งตกลงบนผิวน้ำ
ซูหลินหันกลับมา ยิ้มเผยฟัน: “เป็นอะไร? จะเลี้ยงข้าวเย็นผมด้วยหรือไง?”
มุมปากอู๋เสวียนยกขึ้นเล็กน้อย: “ข้าจะเลี้ยงเจ้าด้วยข้าวอสนีของข้า”
เขายกมือขวาขึ้น
ปลายนิ้วมีแสงสีม่วงดำจุดหนึ่งสว่างขึ้น