กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อประโยคนั้นของซูหลินหลุดออกมา ลานกว้างก็เงียบลง
ทุกคนมองเขา มองชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนแท่นหยกนั้น
เสียงเขาไม่ดัง แต่ทุกคำเหมือนตะปูตอกลงบนแผ่นเหล็ก ตอกจนอากาศทั้งลานสั่นสะท้าน
รูม่านตาของจินอวี้เหยาเบิกกว้างขึ้นมาทันที
ปากของเธออ้าเหวอ เหมือนปลาที่ถูกโยนขึ้นฝั่ง ลำคออัดอยู่ตั้งนานกว่าจะเค้นออกมาได้หนึ่งประโยค:
“นาย...พูดว่าอะไรนะ?!”
เสียงเธอแตกพร่า เหมือนแมวป่าที่ถูกเหยียบหาง
“นายให้ฉันดูแลเขตดวงดาวระดับสามเนี่ยนะ?!”
“ฉันยังเป็นเด็กสาวคนหนึ่งอยู่นะ!”
“นายบ้าไปแล้วหรือไง!”