เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รูม่านตาของเฟิงฉงโหลวหดเล็กลงจนเท่าปลายเข็มในพริบตา
เขาจ้องซูหลิน จ้องชายหนุ่มที่แม้แต่ลมหายใจยังไม่เสียจังหวะ ปากอ้าเล็กน้อยแล้วก็ปิดลง
แล้วเขาก็พูดขึ้น เสียงแหบพร่าเหมือนกระดาษทรายขูดแผ่นเหล็ก
“เจ้าเขตแดน…”
“ท่าน…ไม่ถูกทำลายแม้แต่เกราะป้องกันเลยหรือ?”
เจ้าแห่งดวงดาวชราผู้สวมเสื้อคลุมทองระเบิดอารมณ์เป็นคนแรก
เขาพุ่งออกจากฝูงชน นิ้วมือแก่ ๆ สั่นเหมือนกิ่งไม้แห้งในลมฤดูใบไม้ร่วง ชี้จมูกเฟิงฉงโหลวแล้วตะโกน: "เฟิงฉงโหลว! แกกำลังแสดงละครหลอกพวกเราใช่ไหมวะ?! แกคนระดับ 299 ฝ่ามือเต็มกำลัง! ฟาดใส่คนระดับ 250! เจ้าเขตแดนยังไม่ถึงขั้นชายเสื้อกระพือเลยงั้นเหรอ?!"
"ข้าแสดงหลอกปู่แกสิ!" เฟิงฉงโหลวหันหัวกลับอย่างแรง ใบหน้าที่เคยสงบสำรวมมาตลอดแดงก่ำเป็นครั้งแรก เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปนทีละเส้น "แกก็ขึ้นไปลองเองสิวะ!"
"ลองก็ลอง!"
เจ้าแห่งดวงดาวชราผู้สวมเสื้อคลุมทองพับแขนเสื้อขึ้นแล้วพุ่งไปข้างหน้า เจ้าแห่งดวงดาวที่สวมชุดคลุมแพรสีเขียวหมึกข้าง ๆ เขารีบคว้าแขนเขาไว้จนกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ: "โอ๊ย! พี่ทอง แกบ้าไปแล้วหรือไง?!! ถ้าฝ่ามือนี้ของแกฟาดลงไปแล้วเผอิญทำร้ายเจ้าเขตแดนเข้าจะทำยังไง?!"