กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เทพแห่งการหลอกลวงยืนอยู่กลางลาน รอยยิ้มที่มุมปากเหมือนมีดที่ชุบยาพิษ
“จินอวี้เหยา—”
เขาขบคิดชื่อนี้อยู่ ลิ้นกลิ้งไปมาระหว่างซี่ฟัน ราวกับกำลังชิมอาหารที่ยังไม่ถูกยกมาเสิร์ฟ
เสวี่ยอู๋ซางกุมแขนขาด เสียงแหบพร่าเหมือนกระดาษทรายครูดแผ่นเหล็ก “ใช่! ก็เธอคนนั้น! ยัยนั่นถูกขังอยู่ลึกที่สุดของคุกใต้ดินดาวเทียนเสวียน! โซ่ผนึกสิบสองชั้น! ปากแข็งมาก ไม่ยอมปริปากสักคำ!”
เทพแห่งการหลอกลวงเอียงหัวเล็กน้อย นิ้วลูบคางไปมาสองที
“ปากแข็งงั้นรึ?”
เขาหัวเราะ
รอยยิ้มนั้นแยกออกจากมุมปาก เผยกลิ่นอายที่บอกไม่ถูก—มีทั้งความสนุกสนาน มีความโหดร้าย และยังมีความตื่นเต้นที่แทบจะวิปริตซึ่งซ่อนไว้ไม่มิด:
“ข้าชอบคนปากแข็งที่สุดเลย”
“ยิ่งปากแข็ง—”