เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสวี่ยอู๋ซางลุกขึ้นจากพื้น ปาดเลือดที่มุมปาก
เขาจ้องดวงตาของลั่วเฉินหยวนที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีน้ำเงินเข้ม ในรูม่านตาเอ่อล้นด้วยบางสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน—ความหวาดเกรง
“ไม่ได้การ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราคงถูกมันฆ่าทีละคนจริง ๆ!”
เขาหันขวับไปมองเจ้าแห่งดวงดาวอีกเจ็ดองค์ เสียงแตกแหลมเหมือนแมวป่าถูกเหยียบหาง:
“พวกเราแปดคนแยกกันแบบนี้ ต้านพลังโจมตีของมันตอนนี้ไม่ไหวแน่!”
“มันเผาผลาญแก่นกำเนิด! พลังต่อสู้พุ่งขึ้นในเวลาสั้น ๆ! ถ้าเราไปปะทะมันตรง ๆ ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง!”
เหลิ่งหรูซวงลุกขึ้นจากข้างเสาหิน เลือดสีฟ้าเยือกแข็งยังติดอยู่ที่มุมปาก ดวงตาสีฟ้าเยือกแข็งคู่นั้นหรี่เป็นเส้นตรง เสียงเย็นราวกับน้ำแข็งบนผิวทะเลสาบฤดูหนาวถูกย่ำแตก:
“งั้นแกว่าจะทำยังไง?!”
“ให้ตายเถอะ ยังจะให้ทำยังไง?!” เหลยพั่วเทียนกระแทกหมัดลงกลางฝ่ามือตนเอง ระเบิดสายฟ้าสีม่วงออกมา เสียงดังราวกับฟ้าร้อง “กูไม่เชื่อหรอกว่ามันคนเดียวจะสู้พวกเราแปดคนได้!”