กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความถี่ในการเต้นของหัวใจดวงนั้นเริ่มปั่นป่วน
มันรอสามลมหายใจ
ห้าลมหายใจ
สิบลมหายใจ
เปลือกร่างกายนั้นยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ไหวติง ราวกับรูปปั้นที่ถูกกาลเวลาลืมเลือน
ลวดลายคล้ายเส้นเลือดสีทองบนผิวหัวใจดวงนั้นเริ่มเลื้อยพันอย่างบ้าคลั่ง ราวกับงูจำนวนนับไม่ถ้วนที่ถูกยั่วโกรธกำลังพลิกตัวอยู่ใต้ผิวหนัง รัศมีแสงสีแดงหม่นระเบิดออกจากภายในตัวมัน แผ่กระจายออกไปรอบทิศเป็นวงแล้ววงเล่า ย้อมความว่างเปล่าทั้งผืนให้เป็นสีเลือดที่เดือดพล่าน
เสียงแก่ชรานั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ในเสียงมีความ—สับสนที่ซ่อนไม่อยู่
“หืม?”
“ไอ้ตัวเล็กนี่... ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาเลย?”
มันรออีกสามลมหายใจ