เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ร่างฉายของฉู่ขวงเกอยืนอยู่ตรงนั้น อากาศในห้องหินทั้งห้องก็หนักอึ้งลงสามนิ้ว ราวกับมีคนเอาหินหนักพันชั่งกว่าสิบก้อนไปถมบนหลังคา
เขาก้มมองซูหลิน
ในดวงตาสีทองเข้มคู่นั้นไม่มีความดูแคลน กลับมีความสนใจที่ออกมาจากก้นบึ้งของกระดูก ราวกับนายพรานเฒ่านั่งยองอยู่ริมหลุมและกำลังพิจารณาลูกหมูป่าที่ตกลงมา
เขาแสยะยิ้ม รอยยิ้มนั้นบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าดุที่เพิ่งหลุดออกจากกรง
"เจ้าหนู" เสียงของฉู่ขวงเกอหนักทึบราวกับพลิกขึ้นมาจากใต้ดิน พร้อมความตื่นเต้นที่กดไว้ไม่อยู่ "ตอนที่เจ้าเพิ่งสู้กับเย่ชางฉยงเมื่อกี้ ข้าเห็นแล้ว"
ซูหลินไม่พูดอะไร
"ไอ้แก่คนนั้น ดาบเร็วก็จริง แต่เสียน่าเสียดายที่เลือดบางเกินไป" ฉู่ขวงเกอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รองเท้าศึกสีทองเข้มเหยียบลงบนแผ่นหินสีเทาเขียว แตกกระจายเป็นรอยร้าวเป็นวงราวใยแมงมุม