กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากลั่วซิงเสวียนเดินออกจากเรือนตะวันออก เธอก็ก้าวยาวๆ มุ่งไปทางท้องพระโรงหลัก
ประตูห้องโถงข้างท้องพระโรงหลักแง้มอยู่ ตอนที่ลั่วซิงเสวียนผลักประตูเข้าไป ลั่วเฉินหยวนกำลังยืนอยู่หน้าต่าง มือทั้งสองไพล่หลัง ชายเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้มลายทองไม่ขยับแม้แต่นิด ราวกับรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ที่หล่อติดอยู่ในฐานราก เขาไม่หันกลับมา
“มันมีปฏิกิริยาอย่างไร?”
ลั่วซิงเสวียนหยุดยืนนิ่ง: “ไม่มีปฏิกิริยา ตอนจินอวี้เหยามา เขายืนอยู่ใต้ระเบียง ราวกับท่อนไม้ แม้แต่คิ้วก็ไม่ขยับ”
เงาของลั่วเฉินหยวนใบ้ไปสามลมหายใจ: “เงียบเกินไป”
“ฉันก็คิดเช่นนั้น”