กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จินอวี้เหยายืนอยู่กลางลานบ้าน ดึงห่อผ้าเข้ามาแนบอก คางเชิดสูงจนแทบจะทิ่มฟ้าได้ ดวงตาของเธอสว่างราวกับมีดสองเล่มที่เพิ่งถูกชักออกจากฝัก รอยยิ้มตรงมุมปากนั้นแสดงความลำพองอย่างไม่ปิดบัง
“โอ๊ย องค์หญิงใหญ่ ท่านจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นล่ะ? ฉันแค่เอาของสองชิ้นมาให้องครักษ์ของฉัน ท่านก็โกรธขนาดนี้ ถ้าเขารู้ว่าฉันส่งอาหารกลางคืนให้เขาทุกคืน ท่านคงจะรื้อลานบ้านนี้ทิ้งเลยหรือเปล่า?” เสียงของจินอวี้เหยาจงใจลากให้ทั้งนุ่มทั้งยาว ทุกคำเหมือนแทงเข้าไปในกลางใจของลั่วซิงเสวียน