กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมัดของซูหลินยังไม่ได้ชักกลับ ลั่วซิงเหอแนบอยู่กับก้อนหินที่ร้อนแดงนั้นราวกับผ้าขี้ริ้ว รอยบุ๋มที่อกเกราะศึกสีน้ำเงินเข้มมีควันบางๆ ลอยออกมา
ลั่วซิงเหอไอออกมาเป็นเลือด เม็ดโลหิตหยดลงบนผิวก้อนหินที่ร้อนระอุ ดัง "ซู่" กลายเป็นไอขาว
เขายันก้อนหินแตกเพื่อลุกขึ้น ขาอ่อนลงเล็กน้อย แล้วก็ทรุดกลับไปคุกเข่า เขาเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากสั่น เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายขูดไม้: "เจ้า...เจ้าจะไม่จบง่ายๆ งั้นหรือ?"
ซูหลินไม่สนใจเขา หันหลังกลับ แล้วยื่นมือไปแตะเพลิงเทพสีทองที่ลอยอยู่ลูกนั้น
วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวของเพลิงเทพ—
"ตูม!"
เปลวเพลิงสีทองราวกับมีชีวิต ลุกลามขึ้นตามนิ้วของเขา ในพริบตาก็กลืนแขนขวาทั้งข้าง