เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ลั่วซิงเสวียนถูกเหวี่ยงออกมาจากประตูแสง เท้าซ้ายแตะพื้นก่อน ร่างโซเซเล็กน้อยกว่าจะยืนได้มั่น
ชุดยาวสีน้ำเงินเข้มของเธอขาดจนแทบไม่เป็นชิ้นดี ชายกระโปรงเหลือเพียงครึ่งเดียว ผ้าที่ไหล่ซ้ายฉีกไปถึงกระดูกไหปลาร้า
สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากยืนได้มั่นคือเงยตามองไปรอบหนึ่ง แสงสีฟ้าอ่อนในรูม่านตากำลังพลุ่งพล่าน ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่างในฝูงคน
รอบทางออกดันเจี้ยนมีคนหลายร้อยนอนระเนระนาด หน้าตามอมแมมไปด้วยฝุ่น ทุกใบหน้าล้วนหอบหายใจ
เธออยากหาซูหลิน แต่กวาดตามองไปรอบหนึ่งก็ไม่เห็น
สุดท้ายสายตาของเธอก็หยุดลง
จินเฟิง
เกราะสั้นสีเทาขาวสะอาดเอี่ยม ยืนอยู่ข้างทางเข้า แม้แต่เส้นผมยังไม่ยุ่งสักเส้น
ลั่วซิงเสวียนเดินไปทางนั้นสองก้าว พื้นรองเท้าบดขยี้หินแตกเกิดเสียงเบา ๆ เธอหยุดตรงหน้าจินเฟิง สำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าหนึ่งรอบ
“จินเฟิง? นายก็มาดันเจี้ยนนี้ด้วยหรือ?”