กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่นานก็มาถึงตำหนักบรรทมขององค์หญิง มันใหญ่มาก ใหญ่จนซูหลินยืนอยู่ที่ประตูแล้วรู้สึกเหมือนเดินเข้ามาในวังเล็ก ๆ สักหลัง
องค์หญิงเดินนำหน้า ไม่หันกลับมา พูดขึ้นลอย ๆ ว่า "ห้องนั้น นายอยู่"
"ได้"
"จะเข้าไปดูก่อนไหม? ถ้าไม่พอใจฉันให้คนเปลี่ยนให้"
"ไม่ต้องดูหรอก อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน"
มุมปากองค์หญิงยกขึ้นนิดหนึ่ง "นายนี่มันน่าเบื่อจริง ๆ ให้ของดี ๆ ไปก็ไม่ชมสักคำ"
องค์หญิงหยุดอยู่ที่ประตูครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็หันกลับมา พิงกรอบประตู เอียงหน้ามองเขา ยังไม่ได้ถอดเกราะเงิน แสงสีเทาขาวลอดผ่านร่องหน้าต่างเข้ามา เคลือบไหล่ของเธอด้วยความมืดบาง ๆ ชั้นหนึ่ง
"จะให้หาสาวสวย ๆ สักสองคนมาเป็นสาวใช้ประจำตัวนายไหม?"
ซูหลินกระแอมหนึ่งที
"ไม่ต้อง"