กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
องค์หญิงหมุนตัวอยู่กับที่สามรอบด้วยความใจร้อนรน
เสียงพื้นรองเท้าเกราะเงินบดขยี้เศษหิน ดังเสียดหูเป็นพิเศษในหมอกสีเทาขาว
หมุนครบรอบที่สามเธอก็หยุด จ้องมองซูหลิน ซูหลินพิงกำแพงที่แตกหัก แขนพาดอยู่บนเข่า เปลือกตาหย่อนลง ราวกับกำลังงีบหลับ
"แกมัน...เป็นคนจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย?" เสียงของเธอกดต่ำมาก แต่ทุกคำเหมือนถูกฟันขบจนแตกกระจาย
ซูหลินไม่เงยตา "เธอทำพันธสัญญาไปแล้ว ถ้าผมไม่ใช่คน จะให้เธอทำพันธสัญญาได้ยังไง"
องค์หญิงอึ้งไป
อ้าปากแล้วก็หุบลง
สูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง แล้วหันตัวกลับอย่างสงบ ตะโกนไปทางองครักษ์ร้อยคนนั้น "ทุกคน อยู่ประจำที่ รอราชบิดาข้ามาที่นี่"
หนึ่งร้อยคนยืนอยู่ในหมอกสีเทา เหมือนเสาไม้หนึ่งร้อยต้นที่ถูกตอกลงดิน