เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินยืนอยู่กลางศาลบรรพชน เสื้อคลุมยาวสีเทาที่ขาดวิ่นเป็นริ้วๆ ห้อยอยู่บนตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่น แต่ดวงตาสว่างวาบราวกับคมมีด
เขากวาดตามองคนกว่าสามร้อยที่หมอบอยู่บนพื้นรอบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
"แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้ว? ผมนึกว่าพวกแกจะทำให้ผมประหลาดใจได้ ที่ไหนได้ แค่นี้เอง?"
ไม่มีใครพูด
ซูหลินมองพวกเขาแล้วหัวเราะ
"ผมว่าต่อจากนี้ไป ดาวแสงศักดิ์สิทธิ์นี้คงต้องเปลี่ยนชื่อแล้ว"
ท้องพระโรงเงียบลงชั่วขณะ
"ต้องเปลี่ยนเป็นดาวซู ใช้แซ่ของผม ส่วนพวกแก ไอ้องค์หญิงองค์ชายทั้งหลาย ไปเป็นคนรับใช้ให้ผมหมด ทุกวันต้องชงน้ำชาเสิร์ฟ ล้างจานซักผ้า พับผ้าห่ม ทำได้ดีก็รางวัลเป็นโอสถหนึ่งเม็ด ทำไม่ดีก็โดนอัดวันละแปดยก"
อัจฉริยะสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์หมอบอยู่บนพื้น ใบหน้าแนบแผ่นหิน เสียงลอดออกมาจากซอกแผ่นหิน
"ฝันไปเถอะ"