กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในท้องพระโรงเงียบลง
ทุกคนจ้องมองซูหลิน
ผู้อาวุโสสูงสุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาสีเงินขาวเหมือนมีดสองเล่มที่พร้อมจะผ่าตัวเขา
ซูหลินมองดวงตาคู่นั้น ใบ้ไปสามวินาที
แล้วก็หัวเราะ
“ได้ ไม่แสร้งแล้ว”
เขาดึงมือออกจากแขนเสื้อ ขยับนิ้วเล็กน้อย
“ข้าไม่ใช่เซิ่งหยวน”
ท้องพระโรงแตกฮือ
“อะไรนะ?!”