กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ด้านหลังฝูงชนเกิดความวุ่นวายขึ้นมา
“หลีกไป หลีกไป หลีกไป—”
เฉินซิงเยว่แทรกตัวออกมาจากฝูงชน ชุดยาวสีเหลืองอ่อน ผมยังมัดหางม้า สามปีผ่านไป ใบหน้าเธอมีเหลี่ยมมุมขึ้นเล็กน้อย ดวงตายังสว่างแบบนั้น
เธอวิ่งมาหน้าซูหลิน เงยหน้ามองเขา
“ในที่สุดนายก็ออกมาแล้ว”
ซูหลินพยักหน้า
“สามปีเลยนะ นายปิดด่านบำเพ็ญเก่งจริง ๆ” น้ำเสียงเฉินซิงเยว่มีบ่นเล็กน้อย แต่ปลายปากยกขึ้น “ฉันนึกว่านายตายอยู่ในนั้นแล้ว”
“คนยังไม่ตาย แค่รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย”
เฉินซิงเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะ
“นายยังรู้จักอึดอัดด้วยนะ ไปกันเถอะ ราชบิดาอยากพบนาย และยังมีคนอีกมากมายที่อยากพบนาย”