กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนลานกว้าง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ราวกับน้ำเดือด พุ่งออกมาเป็นฟองปุด ๆ
โอวหยางฉิงเขย่งปลายเท้า ยืดคอราวกับยีราฟ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หอคอยสีดำนั้น
ตะเกียงขององค์ชายเก้าที่ชั้นที่สามยังติดอยู่
“ทำไมยังไม่มีวี่แวว?” เธอคว้าแขนโอวหยางเสวี่ย เล็บแทบจะจิกลงไปในเนื้อ
โอวหยางเสวี่ยเจ็บจนกัดฟันเบ้ปาก “พี่ฉิงเอ๋อร์ ผ่านไปยังไม่ถึง 20 นาทีเลย พี่จะรีบอะไร?”
“ฉันรีบสิ! องค์ชายเก้าอยู่ชั้นที่สามมาเกือบ 20 นาทีแล้ว ชั้นที่สองเขาใช้แค่ 10 นาที!”
โอวหยางจื่อยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร
ดวงตาของเธอจ้องไปที่ตะเกียงขององค์ชายเก้าที่ชั้นที่สามเช่นกัน
“พวกเธอดูสิ” โอวหยางจื่อเอ่ยขึ้น เสียงไม่ดัง แต่คนรอบข้างได้ยินกันหมด “ที่ชั้นที่สามมีตะเกียงหลายดวง”
โอวหยางฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเพ่งดูดี ๆ