กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตำหนักบรรทมองค์รัชทายาท
ตอนเซิ่งเทียนเช่อผลักประตูเข้าไป รอยยิ้มบนใบหน้ายังอยู่
เขาเดินไปที่โต๊ะ รินชาถ้วยหนึ่ง ถ้วยชาเป็นเครื่องเคลือบเขียวบางมาก แสงลอดผ่านได้ น้ำชาเพิ่งชง ยังมีไอร้อนลอยขึ้น
เขายกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึก
แล้วเขาก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ
เบามาก แต่เสียงถ้วยชากระทบผิวโต๊ะในตำหนักบรรทมที่ว่างเปล่ากลับชัดเป็นพิเศษ
เขายืนอยู่หน้าโต๊ะ หันหลังให้ประตู รอยยิ้มอ่อนโยนนั้นเหมือนปูนที่ผนัง หลุดลอกออกจากใบหน้าทีละแผ่น ๆ
เผยใบหน้าด้านล่างออกมา
มืดมัว เย็นชา เหมือนภูเขาไฟที่ถูกกดทับมาสี่สิบปี
“ใครผ่านชั้นที่เก้า คนนั้นคือผู้สืบทอด”