เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินลุกขึ้นจากพื้น
ใต้เท้ายังเหยียบแอ่งเลือดสีแดงหม่นของตัวเองอยู่
เหนอะหนะ
เขาก้มมองแวบหนึ่ง มุมปากกระตุก
“เลือดนี้ต้องเช็ดให้สะอาด ถ้าองครักษ์ลาดตระเวนผ่านมาได้กลิ่นคาวเลือด ต้องเข้ามาดูแน่”
พระสนมฮวาหยิบผ้าเช็ดที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ คุกเข่าลงกับพื้น เช็ดพื้นทีละครั้ง ๆ แล้วโยนผ้าเช็ดลงอ่างไม้ น้ำเลือดกระเซ็นออกมา เปื้อนขอบอ่างเป็นสีแดง
การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วมาก ไม่เหมือนพระสนมที่ถูกเลี้ยงดูอย่างสบายสุข แต่เหมือนคนรับใช้ที่เคยทำงานหนักจนชิน
ซูหลินมองเธอ แสงจันทร์ลอดผ่านร่องหน้าต่างเข้ามา ส่องบนใบหน้าเธอ ใบหน้าที่ละเอียดอ่อนนั้นยังซีด แต่ในดวงตามีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้น — ไม่ใช่ความแค้น แต่เป็นประกายของความหวังที่ในที่สุดก็รอจนได้
ซูหลินยืนขึ้น ขยับไหล่ กระดูกดังกรอบแกรบสองครั้ง