เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในท้องพระโรงเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง
เซิ่งหยวนยืนอยู่ตรงนั้น มือยังวางอยู่บนลูกบิดประตู สีหน้าของเขาเหมือนถูกคนสาดน้ำเย็นใส่หน้าจังๆ
เขากะพริบตาก่อน จากนั้นคิ้วก็ค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากขยับสองครั้ง ราวกับกำลังย่อยข่าวที่ย่อยยังไงก็ย่อยไม่ลง
“พี่หก” เขาเอ่ย เสียงไม่ดัง แต่ทุกคนได้ยินชัดเจน “พี่ว่ามีใครยังมีชีวิตอยู่?”
เซิ่งเทียนอู่หันกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดและเถ้าถ่าน เกราะศึกบุบเป็นแอ่ง ดูราวกับเพิ่งคลานออกมาจากหลุมศพ
“ซูหลิน!” เขาแทบตะโกนออกมา “เงาหมาป่า! คนที่เมื่อสองปีก่อน! มันไม่ตาย!”
เขาอยากระบายความคับข้องใจทั้งหมดที่ได้รับในแดนลับออกมาให้หมดจริงๆ
คิ้วของเซิ่งหยวนขมวดแน่นยิ่งขึ้น เขาทำทีเป็นไม่เข้าใจ
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วหยุดอีกครั้ง ราวกับเท้าเหยียบโดนอะไรที่ไม่ควรเหยียบ
“เป็นไปไม่ได้” เขาส่ายหัว “ผู้อาวุโสเซิ่งเสวียนตรวจศพด้วยมือตัวเอง ศิลาตรวจศพสว่างแล้ว คนตายก็คือคนตาย”