กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินย่ำพื้นดินที่ไหม้เกรียมเดินไปข้างหน้า
ลมจากส่วนลึกของทุ่งรกร้างพัดมา กระพือชุดลำลองสีดำจนส่งเสียงสะบัด เขาเดินไม่เร็วไม่ช้า ฝีเท้ามั่นคง ราวกับเดินเล่นหลังมื้ออาหาร
ด้านหลัง บนแท่นหิน ชั้นเกราะครอบสีทองยังคงเปล่งแสง
กว่ายี่สิบดวงตาจับจ้องเขาผ่านม่านแสง
เซิ่งเทียนอู่หมอบอยู่ที่ขอบเกราะครอบ ตรงอกที่บุบลงไปยังเจ็บอยู่ แต่เขาไม่สนใจแล้ว ดวงตาเบิกโพลงราวกับกระดิ่งทองแดง
"เขาจะทำอะไร?"
ไม่มีใครตอบเขา
เซิ่งเทียนอวิ๋นกำดาบหักครึ่งเล่ม มือยังสั่นอยู่ แต่ดวงตาก็จับจ้องแผ่นหลังชุดดำนั้น
"เขาเดินเข้าไปในฝูงอสูร"
"ไร้สาระ ข้าเห็นแล้ว" เซิ่งเทียนอู่กลืนน้ำลาย "ข้าถามว่าเขาไปทำอะไร"