กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสวี่ยเวยไม่ได้โกรธ เพียงถอยหลังไปหนึ่งก้าว พิงขอบโต๊ะ
“คนอย่างนาย ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นฉันก็รู้ว่านายเป็นคนแบบนี้”
“ตีเท่าไรก็ไม่ตาย กดเท่าไรก็ไม่พัง เก็บไว้ก็ไม่ยอมสยบ”
“เจ็บจนจะตายก็ไม่ส่งเสียง กระดูกหักก็ไม่คุกเข่าสักครั้ง”
เซิ่งเสวียนจ้องพื้นผิวกระจก มองใบหน้าเสวี่ยเวย มองท่าทางตอนเธอพูด มองแววตาที่เธอมองซูหลิน
เขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นผู้หญิง
แต่เขาไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้มาก่อน
ไม่ใช่ความครอบครอง ไม่ใช่สายควบคุม แต่เป็น—
เขาอธิบายไม่ถูก
เสวี่ยเวยในพื้นผิวกระจกเอ่ยอีกครั้ง เสียงเบามาก